Mijn eigen weg

“Tirza, waarom heb je geen Paddock paradise? Waarvoor staan ze niet 24/7 buiten in een schuilstal in een kudde, dat is veel beter voor ze. Waarom geef je ze geen onbeperkt hooi, versus wat geef jij ze veel hooi zo worden ze moddervet! Waarom doe je ze een deken op, dat is nergens voor nodig. Of waarom scheer je niet al je paarden? Waarom hebben sommige van jouw paarden hoefijzers, weet jij wel hoe slecht dat is? Tirza waarom rij je op een Arabier en geen KWPN-er, dat is tenminste een echt paard? Of waarom rijd je op je paarden, dan houd je eigenlijk niet echt van ze. Rij jij met een groen appelbitje, dat is om paarden zadelmak te maken versus weet je wel hoe slecht een bit is? 

Hoe houd en verzorg je je paarden?

Komt de paardentandarts bij jou? Weet je wel hoe slecht wel of geen verdoving is? Oh je rijdt ook boomloos en bitloos, pas je wel op dat je er niet afvalt? Doe je Parelli, weet je wel hoe slecht dat is? Dan werk je alleen met negatieve druk. Of doe jij iets zweverigs met een touwhalster en een lange lijn, waar dient dat nou eigenlijk voor? Ga gewoon rijden joh. Heb je een clicker en beloning? Lijkt wel of je traint voor het circus…. Wat ben je nou aan het wandelen met je paarden, je hebt toch een hond? Als je bang bent moet je niet afstappen, gewoon een klap op zijn kont geven en doorrijden.”

Het is wel bijzonder, ik zit eigenlijk in twee werelden en in beide werelden vinden ze wat van me. Ik scroll door Facebookberichten waarin mensen heel fel hun mening geven of ik ontmoet mensen die mij voorzien van hun advies. Enerzijds ben ik betrokken bij de paardensportwereld aangezien onze dochter rijdt op een ponyclub en ze rijdt ook wedstrijdjes. Anderzijds ben ik actief als paardencoach. Dit zijn echt twee verschillende werelden en toch beweeg ik me met veel plezier in beiden.

Ik kies daarin bewust mijn eigen weg. Dus de ene pony staat zonder ijzers en kan 24/7 buiten in de wei staan want ze wordt nooit te dik. Alleen met slecht weer gaat ze naar binnen en heeft ze een uitloopmogelijkheid. De andere pony wordt in de zomer op het gras gereden en gesprongen dus die heeft zomers ijzers met schroefgaten om. Die krijgt ook een dekentje om want in de winter wordt ze geschoren omdat ze 4x per week binnen wordt gereden en anders staat te zweten als een otter. Ik ben gek op Arabieren want het is een heel speciaal mensgericht en sensibel ras en het is net als met honden; ieder zijn eigen ras toch? Een van de Arabiertjes wordt heel snel veel te dik, het is immers een ras wat gefokt is om van schraal eten te leven. Dus nee, die krijgt zeker geen 24/7 onbeperkt hooi, dan ontploft ze en wordt ze hoefbevangen. Voor haar heb ik een Porsche onder de slowfeeders gekocht want van een gewoon hooinet of een rooster op het hooi werd ze heel knorrig. De kudde bestaat uit een aantal pittige merrie’s die elkaar niet even aardig vinden en ik weet inmiddels uit ervaring dat een fikse paardentrap funest kan zijn (mijn eigen scheenbeen gebroken omdat de ene merrie flink uithaalde naar de andere en oeps mijn been zat ertussen). We hebben een grote schuilstal geprobeerd maar na een gescheurde meniscus bij de ene merrie (1,5 jaar herstel), zware verwondingen aan de achterhand bij de andere hebben we ervoor gekozen om ze om te bouwen tot scharrelstallen. Daarom staan ze op de paddock met een schrikdraadje ertussen en gaan ze in de wei het liefst in paren of met z’n drietjes. Dit zijn combinaties die elkaar graag mogen! Ze staan zoveel mogelijk buiten, of als het moet in de scharrelstal of XL box waarbij ik die in de toekomst ook nog wil uitbreiden met een scharrelstukje eraan waardoor ze zelf naar binnen en buiten kunnen. Naast Paardencoaching, gaan we met ze wandelen, rijden, doen we grondwerk en ook vooral doen ze lekker niks; scharrelen ze gewoon rond. Kijken ze door het raam naar binnen naar “hun” mensen. De paddocks zijn deels bestraat want in de herfst en in de winter is het hier een grote natte bende, we wonen op bosgrond. Alleen bij twee van de paarden slijten de hoeven vaak in de herfst te snel, dus die krijgen als het nodig is een ijzertje aan de voorhoeven. Als de zon goed doorbreekt is het hier een hel aan exceemmugjes en dazen, de paardjes gaan dan vlug naar binnen en zodra het kan gaan ze weer naar buiten. Een exceemdeken is niet genoeg het bloed stroomt langs de benen.

In de paardensportwereld noemen ze mij wel eens lacherig de Jomanda als ze horen wat ik doe en vinden ze mij maar apart. Dan leg ik uit dat ik vooral mensen en hun gedrag bestudeer als coach en dat paarden daarin mij heel goed helpen vanwege hun uitvergrote spiegelend gedrag. Voor mij is het paard veel meer dan een rijdier, de paarden zijn bij ons gewoon onderdeel van het gezin en mijn collega in het werk. Verder krijg ik op alle vlakken nog steeds les en dat vind ik reuzeleuk. Daarnaast lees ik heel graag over paarden en hun welzijn. Ik denk zelf dat we nog heel veel niet weten, gelukkig komt er steeds meer onderzoek. Ik probeer wel alles steeds beter te maken voor de paarden binnen de omstandigheden waarin wij wonen. Het belangrijkste is dat als ik naar buiten kijk, blije paardensnoetjes zie die heerlijk briesend hun hooi staan te eten, of elkaar staan te groomen, ja dat kan gewoon over het draadje heen. Er heerst rust in de kudde. Ze voelen zich veilig genoeg om lekker languit te slapen. En als ik op mijn favoriet een buitenritje wil maken en zij (bijna nog eerder dan ik ben opgestegen) het erf af wilt om samen op pad te gaan… Dan is dat mijn belangrijkste graadmeter. Dan voel ik me dankbaar dat ik hier zo’n fijne plek heb waarin ik samen met mijn gezin en alle dieren mag leven. Dus lieve mensen ik lees de opiniestukjes, ik luister ook zeker naar je verhaal en ik begrijp en zie ook echt dat het heel belangrijk voor je is. Doe vooral de dingen die voor jou belangrijk zijn maar ik hoop dat je ook ziet dat de wereld niet zwart/wit is en geloof mij veel mensen doen echt het uiterste voor hun paard. Ik kies daarin ook graag mijn eigen weg en iedereen mag dat voor mij ook allemaal zelf bepalen. Zullen we nog wel met elkaar in gesprek blijven? Mag het harde randje eraf? Dan voel ik ook nog een opening voor een gesprek. Dank je wel alvast! liefs Tirza

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *