Kun jij goed paardrijden?

IMG-20121229-WA0002

Grappig, veel paardencoachklanten van mij hebben niks met paarden of paardrijden. Ze zijn vaak via, via aan mij gekomen voor een persoonlijke coaching waarbij ik vaak paarden inzet. Dan veronderstellen ze dat ik heel goed kan paardrijden. Mmmmm, als je kijkt met ogen van sportprestaties dan moet ik ze teleurstellen. Toen ik klein was, reed ik eerst stoute shetlandpony’s die ik geleend had van boeren (ja werkelijk, die pony’s stonden door de week nog voor de ploeg). Toen ik eenmaal een tiener was, had ik mijn ouders zo gek gezeurd om een pony dat er uiteindelijk eentje kwam. Eerst een hele jonge Connemara-pony die ik samen met mijn zus had, alleen was die gewoon op een nacht gestolen uit de wei! De volgende pony was een ondeugende New-Forest pony Katja. Ze had een hele duidelijke wil en het was altijd spannend of ik überhaupt nog op de ponyclub zou verschijnen. Daar reed ik gewoon in mijn eentje naar toe en dat was echt een paar kilometer langs de weg en door het bos. Dan zat ik weleens in de sloot, of ze weigerde over een brug te gaan en draaide weer om naar huis etcetera. Na veel pijn en moeite had ik eindelijk mijn winstpunt bij elkaar gereden bij de dressuur en mocht ik mee doen aan springwedstrijden. Echt fantastisch, dat vond Katja leuk en ik ook! Mijn moeder niet, die stond met het zweet in haar handen achter het raam te kijken. Helaas was ik toen al bijna 16 jaar en ging ik heel jong al op kamers. Katja stond in de wei en ik had mijn paardrijcarriere even “on hold” gezet. Deze werd pas geactiveerd toen ik op mijn 30ste weer besloot te gaan paardrijden en verliefd werd op een ondeugend manegepaard Yenthel. Door Yenthel ben ik mijzelf gaan ontwikkelen, want dat ondeugende manegepaard was eenmaal thuis ook geen makkie. Hij was heel schrikachtig en behoorlijk dominant. Door hem ben ik lessen centered riding gaan nemen en grondwerklessen van Monty Roberts gaan volgen. We werkten aan ontspanning en leiderschap. Op een gegeven moment kon Yenthel door ouderdom en artrose aan een van zijn voorbenen niet meer rijden. En zo kwam Krianza een afgekeurde volbloed arabier uit de Endurance sport op mijn pad. Met haar scheve lijf moest ik serieus dressuurlessen gaan nemen. Door haar heb ik geleerd hoe geweldig het is om buiten te rijden maar ook hoe belangrijk het is om te focussen en te werken aan souplesse. Voor dochter Ginger werd alvast een jonge NRPS-pony Feliz aangekocht, met het idee dat ik die eerst zou rijden en zou zorgen dat ze braaf en kindproof zou worden. Wow! Dat is even een leuke uitdaging, Feliz is behoorlijk dominant en gevoelig. Als ik iets verkeerd doe met mijn hand of zit, dan krijg ik gelijk feedback. In het begin deden we ongewild de Spaanse rijschool na, met steiger- en bokcombinaties brrrrr. Alleen bleek Feliz springen ontzettend leuk te vinden, zodra ze hindernissen ziet gaat er een knopje om. Terwijl ze in het bos of bij dressuur nog net niet een gaap kan onderdrukken. Door Feliz ben ik op de principes van Parelli gekomen. Ze vindt het heel fijn als we dingen samen leren in rustige en uitdagende stappen. Terwijl Krianza houdt van rituelen en herhalingen wil Feliz variatie en vooral ingewikkelde dingen leren. Dus, kan ik goed rijden? Nou als je het mijn paarden vraagt zullen ze zeggen dat ze nu best wel een beetje met mij uit de voeten kunnen alleen dat ik er nog lang niet ben ;-). Ha, ha dat weet ik heus ook! En ook al heb ik soms mijn dips, dan lijk ik het nooit te leren, ik geniet toch elke keer weer van het contact met de paarden, de uitdagingen die ze mij voorschotelen en het gevoel dat ik zo lief gedragen wordt op zo’n fijne paardenrug! Even een overpeinzing, wat voor soort dieren (hoeven niet perse paarden te zijn hoor), zijn er bij jou in je leven nu of geweest? Wat brengen ze jou? Wat heb je van ze geleerd?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top