Rugzak met stenen….

De afgelopen maanden had ik het druk, bijzonder druk. Veel klanten mogen coachen met de hulp van mijn lieve paarden. Ik heb me ook verwonderd over al dat zeer, al die pijn die mensen soms al jaren met zich mee dragen. In stilte, vaak in het geheim. Een coach die mee kwam met zijn klant zei het zo mooi:”wat dragen mensen soms een loodzware rugzak met stenen met zich mee”.

Alleen op een gegeven moment in hun leven wordt de rugzak zo zwaar dat ze letterlijk en figuurlijk onder het gewicht instorten. Dit komt vaak op een punt waarop ze bijvoorbeeld: een conflict hebben op hun werk, moeite hebben om te functioneren in een baan met grote verantwoordelijkheid en stress, keuze’s moeten maken in hun loopbaan of privéleven en dan compleet vastlopen. Een klant formuleerde het vorige week zo helder;”diep van binnen weet ik wel wat ik wil maar ik lijk een stevig kompas te missen”. Gewoon omdat hij zichzelf een beetje was kwijt geraakt….

Als je eigen basis niet zo stevig is, door bijvoorbeeld negatieve ervaringen dan kan het zo zijn dat je onder stress of druk niet vooruit lijkt te komen. Je voelt dan ook vaak een steen in je maag of een brok in je keel. Of mensen klagen ook over een juk op hun schouders, mmmm zou daar die rugzak aan kunnen hangen? Ik heb zelfs een klant gehad die meerdere keren naar de dokter was geweest omdat er echt iets voor haar gevoel in haar keel zat. De arts kon niets vinden. Mijn paard wel, een paard gaat direct naar de pijn of de behoefte en raakte direct met haar neus heel zachtjes haar keel aan.

We slikken emoties in, we hebben geleerd om soms beter maar niet erover te praten. Want je wilt niemand kwetsen. Je wilt mensen niet lastig vallen met jouw problemen. Je wilt niet overdrijven zo erg is het niet. Ondertussen vreet het aan je. Bij een schijnbaar klein conflict op je werk lijkt het zwart te worden voor je ogen. Of bij een keuze waarvan je weet dat hij goed voor je is ga je dralen. Je zet argumenten op een papiertje maar komt er nog niet uit. Mijn klanten zijn vaak hele rationele goed opgeleide professionals en toch zitten ze vast. Hart kan het hoofd niet volgen en het lijf de wil niet. En andersom.

Samen met de paarden haal ik als het ware voorzichtig wat stenen uit de rugzak. Stenen van schaamte, boosheid, frustratie en verdriet. Bijvoorbeeld die vermoeide hardwerkende vrouw die jarenlang getrouwd was geweest met een dominante partner en nu het liefst onzichtbaar wilde zijn want ze kon geen kritiek meer verdragen of die gedreven leidinggevende die altijd het gevoel had om voor twee te moeten leven en werken om de plotse dood van haar overleden broer onbewust te compenseren, of die hardwerkende manager met enorm please-gedrag die een groot familie-geheim rondom homo-seksualiteit met zich mee sleept, of die stoere projectleider die doodsbang is om zich te binden. De grootste energie-lek lijkt eigenlijk vooral te zitten in de energie van het willen verbergen. Van het bewust of onbewust verstoppen van gevoelens en emoties.

Ik zeg altijd zo (dat zit ook wel in onze Nederlandse cultuur), wij hebben al vroeg geleerd om te zeggen dat het goed met ons gaat. Vervolgens stop je al je “shit”, negatieve ervaringen in een kelder. Lekker onder de grond, hopla luik erover, schuif dicht en je gaat erop staan. Alleen paarden gaan direct naar dat luik, zij voelen wat jij verbergt.

Mensen kun je nog om de tuin leiden met taal ….maar paarden niet. Het lijkt alsof ze ook willen dat je dat luik opent. Zodra je congruent bent en je vertelt over hoe het daadwerkelijk met je gaat- lijken ze ook te ontspannen. Ik weet dat er ook een hoop cynische mensen mijn blogs lezen en dan zoiets hebben van wat is dit voor gezwets maar paarden voelen haarfijn aan of je “thuis bent” bij jezelf. Ik heb mijn paarden uit de bak of de wei zien springen, weg bij de klant. Ze kwamen terug op het moment dat de klant vertelde hoe het echt van binnen met ze ging. Dan kunnen ze zich verbinden. We praten tijdens de sessie over je verdriet, schaamte, boosheid en daarnaast is er ook het paard. Het paard wat heel graag met je in contact wil en zachtjes het hoofd met al die negatieve gedachten over jezelf aftast. Het lijkt wel stofzuigen!

Je hebt zo’n mooie spreuk:”maak van je hart geen moordkuil”. Dat is wat ik iedere keer weer van de paarden leer. Dus lieve mensen, heb je zelf ook het gevoel dat je een zware rugzak met je  meesleept? Praat erover, deel je gedachten en emoties. Met mensen die je vertrouwt of maak een afspraak met een (paarden-)coach of therapeut. Maak je kelder schoon zodat je steeds meer thuis bij jezelf kunt zijn. #jemagjezelfzijn

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top